Her Şey Allah’ı Anıyor

Elif o sabah huzursuz uyandı. Defterine bir şey yazmak istiyordu ama ne yazacağını bilemiyordu. Kapının önünde kuşlar ötüyor, tavuklar gıdaklıyor, komşunun fırınından tıkırtılar geliyordu. Bu kadar ses nereden çıkıyordu? Hepsi neden aynı anda?

Ninesi, elindeki sepetle kapıya geldi. “Kuzum, gel, bahçeyi dolaşalım. Sana bir şey göstereceğim.”

“Nine, bahçe de gürültülü,” dedi Elif. “Hem sonbahar yaklaşıyor. Yapraklar dökülüyor. Bana biraz hüzünlü geliyor.”

Ninesi hafifçe gülümsedi ve kolunu Elif’in omzuna attı. “Bugün bahçeyi bir kitap gibi okuyacağız. Hazır mısın?”

Elma ağaçlarının arasından yürüdüler. İlk durakları çeşme oldu. Su taştan taşa şırıldayarak akıyordu. “Dinle,” dedi ninesi. “Sence su ne yapıyor?”

“Akıyor,” dedi Elif.

“Akıyor, ama boşuna değil. Çiçeklere, otlara, ağaçlara koşuyor. Susayanın imdadına yetişiyor. Bir hizmetkâr gibi işini yapıyor. Her damlası ‘Allah, Allah’ diyor gibi, çünkü Rabbimizin emriyle akıyor.”

Elif gözlerini kapattı. Şırıltıyı bir daha dinledi. Su artık ona gürültü değil, düzenli bir ritimle işine koşan bir yardımcı gibi geldi.

Cevizin dibinde bir tavuk, civcivlerini kanatlarının altına almış, yerde tane arıyordu. Elif durup onları izledi. Civcivlerden biri tökezledi, hemen kalkıp annesinin peşine takıldı. Gıt gıt gıt! diye bir ses yükseldi.

“Bunlar da mı bir şey söylüyor?” diye sordu Elif.

“Tavuk yavrularına ‘gelin, burada yem var’ diyor,” dedi ninesi. “Yavrular da ‘geldik anne’ diyor. Birbirlerine güvenle seslenmeleri, Rabbimizin onlara verdiği sevgidendir. Bu seslerin hepsi bir görevin, bir sevginin sesi kuzum. Gürültü sandığımız şey, aslında herkesin yerli yerinde olduğunun haberi.”

Elif bir şey söylemedi ama başını salladı. Ceviz ağacının gölgesinde biraz durdular. Rüzgâr dalların arasından geçti, yapraklar hışırdadı. Elif şimdi o hışırtıyı da ayrı ayrı duyuyordu.

Biraz ileride arı kovanları vardı. Arılar kovandan çıkıp çiçeklere, çiçeklerden kovana gidip geliyordu. Vız vız vız! “Onlar da mı?” diye sordu Elif.

“Elbette. Arı çiçeğe konunca Allah’ın verdiği işi yapıyor. Vızıltısı, işe başlarken söylenen bir bismillah gibi. Akşam kovana dönünce de teşekkür ediyor.”

“Arılar hiç dinlenmiyor mu?”

“Dinleniyor. Herkesin bir görev saati, bir de paydos saati var. Sabah işe başlarken anıyorlar, akşam dönerken şükrediyorlar. Çalışırken de neşeleri sesine yansıyor. Bahçe böyle bir yer kuzum, Allah’ı anma bahçesi.”

Elif’in içi ısındı. “Peki yapraklar? Onlar neden dökülüyor?”

Ninesi bir sarı yaprağı yerden alıp Elif’in avucuna koydu. “Bak, yaz boyunca ağaca gölge oldu, ağacın nefesi oldu. Görevini güzelce yaptı. Şimdi paydos zamanı. Bir yaprak işini bitirince yerine yenisi gelir. Önceki yapraklara yer açar ki yenileri çıkabilsin. Dünya böyle bir yer. Doğan her civciv, her çocuk, her tomurcuk yeni bir göreve başlar. Görevi bitenler de bu dünyadan güzel bir yurda gider.”

Elif yaprağa baktı. Ağlayan bir şey yoktu. Yaprak sakin, sarı, ışıl ışıldı.

Tam o sırada Tekir adlı gri kedi sepetin başına geldi, miyavlayıp Elif’in dizine sürtündü. Elif kediyi okşadı. Tekir mırıldandı. “Bu da mı Allah’ı anıyor nine?”

“Her varlık, sahibini anıyor kuzum. Kedi mırıltısıyla, kuş cıvıltısıyla, ağaç hışırtısıyla. Hepsi Rabbimizin sevimli yardımcıları. Her biri, onu yaratan Sahibini anlatan küçük bir kitap gibi. Okumasını bilenin gözünde bahçe koca bir kütüphane, sesler birer dua.”

Elif defterini çıkardı. Sayfanın başına “Bismillah” yazdı. Sonra, su, bir arı, bir yaprak, bir kedi çizdi ve her birinin yanına küçük bir not düştü: “Allah’ı anıyor”.

O sırada ninesi sepetinden birer elma çıkardı. Banka oturup yediler. Elma kütür kütürdü. “Bu elmayı da bir ağaç verdi,” dedi ninesi, “ağacı da Rabbimiz yarattı. Sofraya gelen her lokmanın arkasında böyle uzun bir çalışma, böyle çok yardımcı var.” Elif elmasının çekirdeğini avucuna aldı. Küçücük, kahverengi bir şeydi. İçinde koca bir ağacın saklı olduğunu düşününce gülümsedi. “Bunu bahçenin bir köşesine ekeceğim,” dedi.

Elif bir de gökyüzüne baktı. Bulutların arasından bir sürü kuş geçiyordu. Kanatları birbirine dokunmadan, düzenle uçuyorlardı. “Onlara kim yol gösteriyor nine?” diye sordu. “Onları yaratan,” dedi ninesi. “Her birine yolunu, yuvasını, yemini öğretmiş. Sen de bir gün kendi yolunu bulacaksın kuzum. Allah’ın adıyla başlayanın yolu aydınlık olur.”

Elif bunu içine yazdı. Defterine değil, kalbine.

Biraz sonra çeşmeden bir avuç su içti. Su soğuk ve tatlıydı. “Elhamdülillah,” dedi. ninesi gülümsedi.

Vakit öğle olurken, bir de baktılar ki Elif’in içindeki o huzursuzluk hafiflemişti. Kuşlar yine ötüyordu, tavuklar yine gıdaklıyordu. Ama hepsi şimdi bir oda orkestrası gibi değil, bir arada çalışan komşular gibi geliyordu ona.