Her Şey Allah’ı Anıyor

Bir sabah Elif, ninesinin elinden tutup meyve bahçesine çıktı. Ama yüzü asıktı. Yüzünü kırıştırıp kulaklarını kapattı.

“Nine, burası çok gürültülü,” dedi. “Kuşlar bağırıyor, su gürlüyor, arılar uğulduyor. Hepsi birbirine karışıyor!”

Ninesi hiç kızmadı. Elif’i tahta bankın üstüne oturttu. “Kuzum, kulaklarını aç da bir dinle. Bence onlar bağırmıyor. Bir şey söylüyorlar.”

Önce bir kuş öttü. Cik cik cik! “İşte yine bağırdı,” dedi Elif.

“Biraz daha dinle,” dedi Ninesi. “Sabah oldu, kuş işine başlıyor. Rabbimizi anıyor. ‘Güne başladım, Allah’ım sana şükürler olsun’ diyor gibi.”

Elif dinledi ama ninesinin ne demek istediğini anlamadı. “Peki su?”

Çeşmeden şırıl şırıl bir ses geldi. “Su da hiç durmadan Allah’ı anıyor,” dedi ninesi. “Akarken ‘Allah, Allah’ diyor. Çiçeklere, otlara koşuyor, hepsini suluyor. İşini neşeyle yapıyor.”

Elif başını salladı ama yine de ikna olmadı. Tam o sırada bir arı vızıldayarak çiçeğe kondu. Vız vız vız!

“Arı ne diyor peki?”

“Arı bal yapmaya gidiyor,” dedi ninesi. “İşini seven biri gibi neşeyle vızıldıyor. Allah ona o işi öğretti, o da teşekkür ediyor.”

Elif bu kez gözlerini kapattı. Kuş, su ve arı sesleri birbirine karışmadı. Üçü de ayrı ayrı, tatlı tatlı bir şey söylüyordu. Elif’in ağzı bir karış açık kaldı. “Nine! Bahçe Allah’ı anıyor!”

“Evet kuzum,” dedi ninesi. “Burası bir Allah’ı anma bahçesi.”

O sırada çalıların arkasından Tekir adlı kedi çıktı, miyavlayarak Elif’in dizine sürtündü. Hemen peşinden küçük bir civciv geldi. Pıtır, pıtır, pıtır!

“Bu civciv bu sabah yumurtadan çıktı,” dedi ninesi. “O da bugün işe başladı.”

Elif civcive parmağını uzattı. Civciv başını eğdi. Elif kıkırdadı. Sonra bir yaprağın dalından ayrılıp hışırdayarak yere indiğini gördü. Yüzü bir an gölgelendi.

“Nine, yaprak ağlıyor mu? Kimsesiz mi kaldı?”

Ninesi yaprağı yerden alıp Elif’in avucuna koydu. “Hayır kuzum. Yaprak yaz boyunca işini güzelce yaptı. Gölge yaptı, ağaca yardım etti. Şimdi paydos oldu, dinleniyor. Yerine yeni yapraklar gelecek. Hepsi sırayla çalışıyor.”

Elif yaprağı yanağına dayadı. “Demek yaprak da teşekkür etmiş.”

“Elbette,” dedi ninesi. “Allah hepsini bir dost gibi yarattı. Kuş da, su da, arı da, yaprak da bize Rabbimizi anlatan sevimli birer yardımcı.”

Elif ayağa kalktı, kollarını iki yana açtı. “Bismillah!” dedi. “Elhamdülillah! Hepsi benim dostum!”

Biraz sonra ninesi sepetinden iki elma çıkardı. Banka oturup kütür kütür yediler. “Bu elmayı bir ağaç verdi,” dedi Elif’in ninesi. “Ağacı da Rabbimiz yarattı. Her elmanın arkasında yağmur, toprak, güneş ve çok çalışan arılar var.” Elif elmanın çekirdeğine baktı. “Bunu ekeyim mi?” diye sordu. “Ekelim kuzum,” dedi ninesi. “Bismillah deyip ekelim.”

İkisi birlikte bahçenin köşesinde küçük bir çukur açtı. Elif çekirdeği koydu, üstünü örttü, avucuyla okşadı. “Filizlen bakalım,” dedi. “Sen de bir gün Allah’ı anarsın.”

O gün Elif bahçede uzun uzun dolaştı. Her sese kulak verdi, her canlıya selam verdi. Artık bahçe ona gürültü değil, kocaman bir Allah’ı anma sofrası gibi geldi.