Bismillah Diyen Çekirdek

Gelin yavrularım, Dede size bahçedeki küçük bir çekirdeğin masalını anlatsın.

Elif ile kardeşi Hamza yazı anneannelerinin köyünde geçirdi. Anneanneleri Hatice Hanımın bahçesi çok genişti. Bir yanda kiraz ağaçları sıra sıra durdu. Öbür yanda bostan vardı. Bostanda domates, biber, fasulye yetişti. Bahçenin ucunda da Benekli adında tatlı bir inek otladı.

Bir sabah Hamza yerde küçücük bir şey buldu. “Elif abla, bu ne?” diye sordu.

“Kiraz çekirdeği,” dedi Elif. “Dün yediğimiz kirazdan düşmüş.”

Hamza çekirdeği avucunda çevirdi ve güldü. “Bu çok minik! Koca kiraz ağacı bundan olamaz ki.”

Anneanne Hatice sulama kabıyla yanlarına geldi. “Olur yavrum,” dedi. “Bu minik çekirdeğin içinde koca bir ağaç saklı. Gelin, birlikte ekelim de görün.”

Üçü bahçenin boş köşesine gitti. Hatice Hanım küçük bir çukur kazdı. “Çekirdeği koymadan önce Allah’ın adını analım,” dedi. “Bismillah deriz. Çünkü bu çekirdeği yaratan da, büyütecek olan da Allah’tır.”

Elif ile Hamza birlikte “Bismillah” dedi. Çekirdeği çukura koydular, üstünü örttüler, azıcık da su verdiler.

Hamza her sabah koşup çukura baktı. Birinci gün hiçbir şey görmedi. İkinci gün de görmedi. Üçüncü gün sabırsızlandı. “Anneanne, çekirdek uyuyakaldı galiba!”

“Toprağın altında çalışıyor,” dedi anneanneleri. “Haydi, sana ilk sırrını göstereyim.”

Bahçenin kenarında büyük bir taş vardı. Taşın çatlağından ince, beyaz bir kök sızmıştı. İpek iplik kadar yumuşaktı. Hamza parmağıyla dokundu. “Bu mu taşı delmiş? Bu kadar yumuşak!”

“Evet,” dedi Hatice Hanım. “Yumuşacık kök, sert taşa dayanıyor. Allah’ın verdiği güçle yolunu buluyor.”

Birkaç gün sonra çekirdekten yeşil bir filiz çıktı. Hamza bu kez ikinci sırrı keşfetti. Öğle sıcağında her yer kavruldu, toprak çatladı. Ama minik yapraklar yemyeşil kaldı. Hiç solmadılar. “Bu kadar sıcakta nasıl dayanıyorlar?” diye sordu Hamza.

“Yaprakların da koruyanı var,” dedi Elif. “Anneannem öyle diyor.”

Hatice Hanım başını salladı. “Doğru. Her yaprak, onu yaratanın adıyla dimdik duruyor.”

Üçüncü sırrı bostanda ve ahırda buldular. Domates, biber, fasulye aynı toprakta, aynı güneşin altında büyümüştü. Ama her birinin tadı başkaydı. Sanki toprak koca bir kazandı, içinde çeşit çeşit yemek pişiyordu. Benekli de otu yiyip köpüklü süt verdi. Elif sütü bardağa doldurdu.

Hamza uzun uzun düşündü. “Anneanne, çekirdek de, kök de, inek de bismillah mı diyor?”

“Dilleriyle demezler yavrum,” dedi anneanneleri Hatice Hanım. “Ama hepsi Allah’ın verdiği güçle çalışıyor. Bize ekmek, meyve, süt getiriyorlar. Biz de teşekkür ederiz. Başlarken bismillah, bitirirken elhamdülillah deriz.”

“O zaman bu sabah kahvaltıda ben de bismillah derim,” dedi Hamza. “Ama dün unutmuştum.”

“Unutursak hatırlarız,” dedi anneanneleri ve Hamza’nın başını okşadı.

O akşam kiraz ağacından bir sepet kiraz topladılar. Elif ile Hamza sepetten bir tabak ayırıp komşulara götürdü. Tabağı uzatırken “Bismillah, afiyet olsun,” dediler.

Dedeniz de şunu söylesin yavrularım. Bir çekirdek bile Rabbimizin adıyla ağaç olur, bize meyve verir. Biz de her işe başlarken bismillah deriz. Kalbimiz de ağaç gibi yemyeşil olur.