Her Şeyin İyisine Bak

Gelin yavrum, Nur Dedeniz size Hamza’nın masalını anlatsın. Bismillah.

Hamza yola çıktı. Annesi ona bir söz öğretmişti. “Her şeyin iyisine bak, yavrum,” demişti. Hamza bu sözü hiç unutmadı.

Hamza yürüdü, yürüdü. Önüne bir bahçe çıktı. Bahçede kırmızı çiçekler vardı. Tatlı armutlar vardı. Bir köşede de çürük bir elma vardı. Kokmuş bir şey de vardı.

Hamza çürüğe bakmadı. “Her şeyin iyisine bak!” dedi. Çiçeğe baktı. Güldü. Tatlı bir armut yedi. Gölgede oturup dinlendi. Sonra yoluna devam etti.

Kardeşi Gürbüz de bu bahçeden geçti. Gürbüz çürüğe baktı. Midesi bulandı. Hiç dinlenmeden koşup gitti.

Hamza büyük bir kıra çıktı. Birden bir ses geldi. “Hrrr!” Kocaman bir aslan! Hamza azıcık korktu. Ama çok korkmadı. Durdu. Düşündü. “Bu kırın bir sahibi var. Bu aslan onun görevlisi olabilir.”

Hamza yine de koştu. Önüne derin bir kuyu çıktı. Hamza kuyuya atladı. Hop! Kuyunun ortasında bir ağaç vardı. Hamza ağaca tutundu. Havada asılı kaldı.

İki küçük hayvan geldi. Ağacın köklerini kemirdi. Kırt, kırt, kırt!

Hamza şaşırdı. Ama yine güzel düşündü. “Bunların hepsi birbirine bağlı. Sanki biri onlara yol gösterdi. Bir sahip bana bakıyor. Ben yalnız değilim.”

Sonra ağaca baktı. Bu bir incir ağacıydı. Ama dallarında elma da vardı. Üzüm de vardı. Nar da vardı. Bir ağaçta bu kadar meyve olmaz ki! Hamza güldü. “Bahçenin sahibi bana meyve gösteriyor. Beni misafir etmek istiyor.”

Hamza korkusunu unuttu. Yüksek sesle seslendi. “Ey bu yerlerin sahibi! Ben senin misafirinim. Seni arıyorum!”

Birden kuyunun duvarı açıldı. Güzel bir kapı belirdi! Kapının ardında yemyeşil bir bahçe vardı. Aslan yumuşacık bir at oldu. Hamza ata bindi. Bahçeye girdi.

“Elhamdülillah!” dedi Hamza. Yüreği kuş gibi hafifti.