Her Şeyin İyisine Bak

Gelin yavrularım, Nur Dedeniz size Hamza’nın masalını anlatsın. Bismillah.

Hamza ile kardeşi Gürbüz bir sabah erkenden, kuşlar daha yeni uyanırken yola çıktı. Yol ikiye ayrılınca Hamza, kuralları olan ama güvenli sağ yolu seçti. Gürbüz sol yola saptı. Hamza ayrılırken annesinin sözünü hatırladı. “Her şeyin iyisine bak, yavrum.”

Biraz yürüdü. Karşısına güzel bir bahçe çıktı. Dallarda kırmızı elmalar, sarı armutlar vardı. Çiçekler mis gibi kokuyordu. Ama bahçenin bir köşesinde çürümüş meyveler ve kokmuş çöpler de vardı.

Hamza o köşeye hiç bakmadı. “Ben çiçeklere bakarım,” dedi. “Ben tatlı armuta bakarım.” Bir armut yedi, serin çeşmeden su içti, kocaman bir çınarın gölgesinde dinlendi. Yel yapraklarla fısıldaştı. Hamza’nın içi ferahladı.

Gürbüz ise aynı bahçeden geçerken çürük köşeye dikkat kesildi. Kokuyu içine çekti. Midesi bulandı. Hiç dinlenmeden bahçeden çıkıp gitti.

Hamza yoluna devam etti. Sonra uçsuz bucaksız bir kıra girdi. Birden “Hrrr!” diye bir ses duydu. Kocaman bir aslan ona doğru atıldı! Hamza korktu. Ama kardeşi kadar korkmadı. Çünkü hemen düşündü. “Bu kırın bir sahibi var. Bu aslan, o sahibin görevlisi olabilir.” Bu düşünce içini biraz ısıttı. Yine de koştu.

Önüne derin, kuru bir kuyu çıktı. Hamza kendini kuyuya bıraktı. Kuyunun ortasında bir ağaç vardı. Hamza ağaca tutundu ve havada asılı kaldı. Yukarı baktı, aslan duruyordu. Aşağı baktı, kocaman bir ejderha! İki küçük hayvan da ağacın iki kökünü kemirdi. Kırt, kırt!

Hamza’nın yüreği küt küt etti. Elleri titredi. Ama gözlerini kapamadı. Soluğunu tuttu ve düşündü. “Bunların hepsi sanki bir emirle oluyor. Hepsi birbirine bağlı. Demek gizli bir sahip bana bakıyor. Beni bir yere götürmek istiyor. Öyleyse ben yalnız değilim!”

İşte o zaman içinde bir merak doğdu. “Acaba kim bu? Kim beni sınayıp kendini bana tanıtmak istiyor?” Merakın ardından sevgi geldi. Sevgiden sonra da onu memnun etmek isteği geldi.

Hamza ağacın tepesine baktı. Bu bir incir ağacıydı. Ama dallarında elma da vardı, üzüm de, nar da, ceviz de! “Bir ağaç bu kadar çeşit vermez,” dedi. “Bahçenin sahibi, meyvelerinden örnekler astı. Misafirlerine hazırladığı sofranın örnekleri bunlar!” Bütün korkusu gitti.

Sonra sesini yükseltti. “Ey bu yerlerin sahibi! Sana sığındım. Hizmetçinim. Rızanı istiyorum. Seni arıyorum!”

Hamza gözlerine inanamadı. Bir de baktı ki kuyunun duvarı yarıldı. Güzel bir bahçeye açılan koca bir kapı belirdi. Ejderhanın ağzı bile o kapıya dönüştü. Aslanla ejderha, iki hizmetçi gibi eğilip onu içeri davet etti. Aslan, Hamza binsin diye yumuşak bir at oldu.

Hamza gülümsedi. “Elhamdülillah,” dedi. “Her şeyin iyisine bakmak, ne güzelmiş!” O gün Hamza, o yerlerin sahibinin sevgili misafiri oldu. Yüreği, annesinin kucağındaymış gibi sımsıcaktı.